İçine atıldığımız ateşe dost olmaktı, acıya ve çileye sevdalanmaktı, meydanlara bıraktığımız karanfillere sadakatti aşk…! Çölde susuz kalıp yağmuru beklemekti, zemheri kışını ortasında baharı özlemekti, bir dua kuşunun kanadına dışlanmışlığın tüm acısına rağmen ümide ve vuslata dair dualar yükleyip katına uçurmaktı aşk…! Ve yorulmak ihanettir aşka! Çünkü;

“Aşkın bir adı da yorulmamaktır.”

Oysa bela tünelinde zayıf düştü yüreklerimiz. İçimizde yükselirken gam dağları hayatımızın en acı itirafı dökülüyor dilimizden; “Aşk’a ihanet ettik!.” Bu; hüzün kalesine çıkıp “Sevgili’nin huzurunda iki büklüm, edilen zehirden bir itiraf. Bu, çile dergahında geçirilen kırk yılı bir tek yanlışla yıkma acısı. Bu, bir ömür kavuran, yakıcı bir kor taşımak yürekte.

İhanetin bedeli, yüreğinden sürgün edilmek midir Yâr? İhanetin bedeli, yüreğimizin gam dağlarında kırk yıl çile doldurmak mıdır? Yoksa “Sen”siz kalıp, çöllere düşerek Mecnun gibi “Sen”i aramak mıdır? Bir ömür yollara düşüp, bütün yeryüzünü deli divane dolaşsak da “sen”den gayrı gidilecek kapımız yok Yâr! Eşiğine dayanmaktan gayrı yok çaremiz! Kabul buyur eşiğine yar!

O demir parmaklıkları geçerken, dilimizde “Vel Asr”, içimizde aşka ihanetin yakıcı farkındalığı ve “Sevgili”nin gücenmişliğinden utanç vardı.

Artık aşkın ateşi de küskün bize. İçin için sızlatan bir köze döndü yüreğimizde… Ve artık yalnız o köz için yaşamak gerek… Ve artık Hz. Adem’in, Havva’nın ve Hz. Yunus’un dayandığı gibi “güneşin battığı yerden doğacığı güne kadar açık tutulacak olan, genişliği hızla giden bir süvarinin kırk yılda alacağı yol kadar olan” o “tevbe kapısı”na dayanmak gerek… Her sabah “ya bugün güneş batıdan doğmuşsa” diye fırlamak yataktan ve koşmak pencereye, derinden bir “Elhamdülillah” çekmek, “tevbe kapısı bugün de açık” demek ve bir ömrü o kapının önünde avuçlarımıza düşecek bir rahmet damlası için bekleyerek geçmek gerek. Zayıflığımızdan dolayı, yüreğinden sürgün edildiğimiz “Sevgili”nin “aff” için, yüreğimizin gam dağlarında her seher vakti Hz. Adem’ce, Havva’ca ve Hz. Yunus’ca duaya durmak, “O”nsuz kalıp düştüğümüz çölün sıcağında mecnun gibi “O”nu aramak, o çölden azad edileceğimiz günün, vuslatın özlemiyle bir kez daha yanarak yaşamak gerek…!

Senin rahmetin bir okyanus, bizim avuçlarımız yanıyor Yâr! Rahmet deryandan bir damla düşür avuçlarımıza. Her limanda bekler pişmanlığımız “aff” gemilerini. Bir mumun duvara yansıyan ışığında gizlenir yalnızlığımız. Her gece med-cezir geçirir içimizin ateşi. Med halinde yanar yürekler, cezir halinde ince bir sızı kalır, yakar durur içimiz.

Kays’ı mecnun eden alemdeki değil içindeki “Leyla” çölüydü. Biz de içimizin çöllerine düştük Yar! “Bir kez orman yanmasın, neye yarar kül ve köz” diyordu şair; yine de her serapta koşarız o tepeden bu tepeye Yâr! Aff yağmurun yağsın diye dargın gezeriz içimizin güneşlerine. Belki düşer diye rahmet damlaların, her seherde duaya dururuz, perişan! Çünkü; “Dünya sadece aşkın ve duanın üstünde duruyor. Şu şunun, bu bunun ve nihayet herşey duanın üstünde.”

Gök duvarının önünde, mahzun bekleyen dualarımızı da;
KABUL BUYUR YAR!…

Eger verilen her söz sözünü tutsaydi..
asmasaydi suratini bize o bahar..
yazilanlar okundugu gibi yasansaydi..
içimdeki ben boynu bükük durmasaydi..
ve eger ben sen gitmeden ölseydim
bi söz daha etmicektim..

Bazen durmaktir
bazen yol almak
ama muhakkak bir adi vardir herbiseyin..!

yasam ölüm
sen ben..

Hersey bizler için iste..
Bugün variz yarin yok..
ama sen
Eger simdi yine de kalmam giderim dersen
ve gitmeliysen..

Öldürde Git Yar dedim..

Gittin..
Ölmedim…

Bazen;
Gidisi seyretmek lazim iste..
çok sonra ise seyretmekle yetinemedim..

Gömüldüm battim ben.!
çamura..
çamuruna..
Ben bogazima kadar…
Nefesim kadar derin battim..
ölümüm kadar yakin..

Hersey geçer belki..
ama ‘hiç birsey’ degil!

‘bu da geçer’ çogu zaman ama simdi degil.!

Hersey geçti gitti..
bu hersey degil.!

bi derdim vardi adi: ‘hiç birsey’.
Bi tek elimde kalmistin.
boslugu dolduramiyorum takaatim kesiliyor.. beynim yoruluyor..
düsünemiyorum.. konusamiyorum..
unutuyorum herseyi..bakiyor göremiyorum..duyuyor anlamiyorum..

bellegim sendin sanki sen yoksun ve ben bellegimi kaybettim.
Ugurlamak için olmasada beni sonsuza giderken son bir söz fisildasaydin kulagima..
içimi yakacak beni yanginlarda susuz birakacak bi söz..
Senden sonra ‘Neoldu neyin var ?’ sorularina cevabim ‘yok hiç birseyim’ derken yok olsaydin keske..
kimsenin bilmedigi bu ‘hiç birsey’imin anlami gerçek anlami gibi olsaydi..
sen demek olmasaydi keske..

Beynimde ki bu darbeden
ve bu canimdan sen sorumlusun.!
Sözümü tutmaliydin…

Gidecegin an beni yasatmamaliydin.!
yasatmamali..

Giderken yanina aldigin sessiz cümlelerini hangi biçakla biledin ?(!)
hangi kör biçakla biledin dilini de tek bi söz edemedin?
kilitler mi vurdun yoksa diline ?
ne diye sessizce gittin??
Sen beni giderken öldürmedin geberttin!!

Hersey geçer..
‘hiç birsey’ degil.!

‘bu da geçer’ çogu zaman ama simdi degil.!

Click here to view the embedded video.

kara gözlerin ay parcasidir ay yüzün ben senin askini kalbime yazdim

yetmedimi agladim dön artik dayanamiyorum bu aciya kalbim

Click here to view the embedded video.

Yukarıdaki empati tanımı üç temel öğeden oluşmaktadır. Bir insanın karşısındaki bir kişi ile empati kurabilmesi için gerekli olan bu öğeleri şöyle sıralayabiliriz:

1) Empati kuracak kişi kendisini karşısındakinin yerine koymalı, olaylara onun bakış açısıyla bakmalıdır. Başka bir söyleyişle, empati kurmak isteyen kişinin karşısındaki kişinin fenomenolojik alanına girmesi gereklidir. Fenomenolojik alan nedir? Psikolojideki fenomenolojik yaklaşıma göre her insanın bir fenomenolojik alanı vardır. Her insan gerek kendisini gerek çevresini, kendisine özgü bir biçimde algılar; bu algısal yaşantı özneldir (subjektiftir); kişiye özgüdür. Yani her insan dünyaya, kendine özgü bir bakış tarzıyla bakar. Eğer bir insanı anlamak istiyorsak, dünyaya onun bakış tarzıyla bakmalı, gerçekleştirmek için de empati kurmak istediğimiz kişinin rolüne girmeli, onun yerine geçerek adeta olaylara onun gözlüklerinin gerisinden bakmalıyız. Karşımızdaki kişinin rolüne girerek empati kurduğumuzda, o kişinin rolünde kısa bir süre kalmalı, daha sonra da bu rolden çıkarak kendi rolümüze geçebilmeliyiz. Aksi halde empati kurmuş sayılmayız. Karşımızdaki ile özdeşim kurmak (ona benzemek) veya ona sempati duymak, empatiden farklı şeylerdir.

2) Empati kurmuş sayılmamız için, karşımızdaki kişinin duygularını ve düşüncelerini doğru olarak anlamamız gereklidir. Karşımızdakinin yalnızca duygularını veya yalnızca düşüncelerini anlamış olmak yeterli değildir. Empatiyi tanımlarken bu noktayı vurguladığımızda, empatinin iki temel bileşeninden söz etmiş oluyoruz. Bunlar empatinin bilişsel ve duygusal bileşenleridir. Karşımızdakinin rolüne girerek onun ne düşündüğünü anlamamız, bilişsel nitelikli bir etkinlik (bilişsel rol alma/bilişsel perspektif alma), karşımızdakinin hissettiklerinin aynısını hissetmemiz ise duygusal nitelikli bir etkinliktir (duygusal rol alma/duygusal perspektif alma.) Bilişsel rol alma duygusal rol almanın ön şartı sayılabilir. Empatinin bileşenlerinin ne olduğu konusunda araştırmacılar arasında, bazı görüş farklılıkları vardır. Örneğin Hoffman’ a (1978) göre empatinin, bilişsel, duygusal ve güdüsel (motivasyonel) olmak üzere üç bileşeni vardır.
Bazı araştırmacılar empatinin bilişsel yönünü, bazıları ise duygusal yönünü vurgulamaktadır. Fakat çoğunluğun üzerinde uzlaştığı görüş, empatinin bilişsel ve duygusal bileşenlerden oluştuğu yolundadır.

3) Empati tanımındaki son öğe ise, empati kuran kişinin zihninde oluşan empatik anlayışın, karşıdaki kişiye iletilmesi davranışıdır. Karşımızdaki kişinin duygularını ve düşüncelerini tam olarak anlasak bile eğer anladığımızı ifade etmezsek empati kurma sürecini tamamlamış sayılmayız. Araştırmacılar,insanların zihinlerinde kurdukları empatiyle, karşılarındaki kişiye ilettikleri empati arasında farklılık olduğunu belirtmektedirler. Karşımızdaki insanlara empatik tepki vermenin iki yolu vardır: Yüzümüzü/bedenimizi kullanarak onu anladığımızı ifade etmek. Empatik tepki vermenin en etkili yolu herhalde bu ikisini birlikte kullanmaktır. Bir sıkıntımız olduğunda, bizimle konuşan kişi, dostça bir gülümsemeyle kolumuza dokunup sıkıntımızı sözelleştirirse, örneğin “son günlerde çok bunalmışsın” derse, rahatladığımızı hissedebiliriz.

Bir Halk Masalında Empati

Göğsü kınalı bir serçe varmış. Gök gürlediği zamanlar tir tir titreyerek yere yatar, gök yıkılmasın diye de ayaklarını havaya kaldırırmış. Bir yandan da “korkumdan kırk kantar yağım eridi” dermiş. Birgün birisi demiş ki “sen kendin beş dirhem gelmezsin; nerden oluyor da kırk kantar yağın eriyor?”Bunun üzerine serçe şu cevabı vermiş; herkesin kendine göre dirhemi, kantarı var; siz ne anlarsınız”. Yukarıdaki masalda verilmek istenen mesaj kanımca şudur: Her insanın -hatta her canlının- olaylara kendine özgü bir bakış açısı (fenomenolojik alanı) vardır. Dışardan baktığımızda bunu göremeyiz ve bu yüzden de onun bazı davranışlarına anlam veremeyiz.Kendimizi karşıdakinin yerine koyup olaylara onun gözüyle bakabilirsek, ancak bu durumda onun duygularını ve düşüncelerini anlamamız, dolayısıyla da davranışlarına anlam vermemiz mümkün olur.

AŞK, kime göre yanmak, kimine göre gül, kimine göre de bülbül, bazılarına bakarsak, Hz. Yusuf, bazen de Züleyha… Biz hiç bakabildik mi gönül penceresinden haa…
Bazen parıltılı bir efsane, bazen şiir-âne..
Bazen de, gönül kalemiyle çizilen ve anlatılan avâre..

AŞK dedik ya gülüm çaresizlik değil, çare üretmektir çaresizliğin gölgesinde …
AŞK, yanmak değil, İbrahim-î bir muhabbetle yanmaktır…
AŞK, Mevlanâ değil, onun özüdür..
AŞK, Yusuf değil, onun hayasıdır..
AŞK, Yunus değil, onun sevdasıdır…

Bence AŞK odundur gülüm odun…
Şaşırma bakma öyle tuhaf tuhaf yüzlere, doğru duydu kalp kulağın, odun diyorum..
Hani şu Yunus’un dağdan muhabbetle kestiği, aşka hangisi yakışır deyip muhasebe ettiği, kalem gibi bulmak için saatlerin verdiği odundan bahsediyorum…

Muhabbet kapısından eğri girilmez…Şerefliler kapısından nefsine uyanlar geçemez…
Zoru bulmak değil zora kolay sıfatını koyabilmektir..

AŞK, güller arasında sevgiliğe hitap değil, dikenlerin arasından dikenlere dokundurmadan sevgiliyi geçirmektir…
AŞK, parmakta bir halka değil, kalpte tokmak olmalı…Çevirdiğin zaman tokmağı, cenneti aşmalı…
Kapattığın zaman, nur cemali seyretmeli insan…

AŞK, bin yıl seni seviyorum naraları atmak değil, bir gecenin yalnızlık elbisesi giydiği, buz gibi bir havanın nefesleri kestiği, imkanların kesip imkansızlıkların başladığı, bir noktada sevgilinin elini tutup soğuğa inat bir sıcaklıkla, sessiz bir feryatla, ” İYİKİ VARSIN YAR” deyip muhabbetle, gözlerinin içine hasretle bakmaktır…

AŞK, şaşalı, pahalı dünyevî bir hediye değil
” MUHAMMED-Î BİR MUHABBETLE” önemsemek ve önemsenmektir… ]]> http://www.yadicemil.net/askmi-dedin-gulum.html/feed 0 http://www.yadicemil.net/sefa-topsakal-haram-geceler.html http://www.yadicemil.net/sefa-topsakal-haram-geceler.html#comments Thu, 24 Nov 2011 14:15:59 +0000 KeDeR http://www.yadicemil.net/?p=7042 Aklım başımda değil ki
Sebebini bilmiyorum
Bize nazar değdi inan
Adım gibi biliyorum
Yine bana haram geceler
Senin için ağlıyorum

Click here to view the embedded video.

Müthiş meydan okuma

Şimdi Kılıçdaroğlu ne yapacak? Üç ihtimal var:
1- CHP’den istifa edip AK Parti’ye geçecek.
2- CHP Genel Başkanı olarak Dersim’de yapılanlar için partisinin sorumluluğunu kabul edip, halktan özür dileyecek.
3- Hiçbir şey olmamış gibi davranacak.
Şimdi…
Yani Başbakan Erdoğan, derin bir duygu fırtınası içinde Dersim dosyasının kapağını araladıktan ve o faciadaki CHP sorumluluğunu ilan ettikten sonra…
Şimdi…
Yani, Başbakan olarak, “Eğer devlet adına özür dileme gibi bir gelenek varsa ben özür dilerim, diliyorum” dedikten sonra…
Evet, Başbakan Erdoğan, dün müthiş bir şey yaptı.
Dersim’in kapağını kaldırdı.
Üstad Necip Fazıl’ın 1969′da yayınlanan “Son Devrin Din Mazlumları” kitabından yola çıkarak, taa devletin arşiv belgelerine kadar uzandı. Görüldü ki Dersim’de, gerçekten herkesin kanını donduracak işler var.

Kurşuna dizilen çocuklar

İşte Başbakan’ın sunduğu Dersim dosyasından küçük bir kesit:
“Üstad Necip Fazıl, Dersim’deki facianın durumunu şöyle anlatıyor.
“Babalarını arayan ve yanına gitmek istediklerini söyleyen iki masum çocuk, Hozat Kaymakamı tarafından süngületilerek babalarının yanına gönderiliyor. Alevler içinden fırlamak isteyen bir genç kalasla alevlerin içine itiliyor ve karşısında sigara içiliyor.”
İşte Üstad’dan bir alıntı daha:
“Mazgirt halkı doğranmakta, merhamet sahiplerinden biri çocukları alıp bir derenin kenarında saklamak istiyor. Fakat bu vaziyeti de haber alıyorlar. Çocukları da öldürme emri veriliyor ama bu görevi yerine getirecek biri bulunamıyor. Nihayet kara suratlı bir adam bulunuyor ve bir dere içinde titreşe titreşe bekleyen 20 masumun işi bitiriliyor. Murat suyunun kandan kıpkırmızı aktığını görenler olmuştur.”
Başbakan konuşuyor:
“Seyit Rıza’nın hikâyesi yürek burkucudur. Şöyle anlatılıyor:
Son sözünü sordum. 40 liram var oğluma verirsiniz dedi. Bu sırada Fındık Hafız asılıyordu. Asarken iki kez ip koptu. Fındık Hafız’ın idamı bitti. Seyit Rıza’yı meydana çıkardık. Soğuktu, etrafta kimseler yoktu. Ama Seyit Rıza meydan insan dolmuş gibi sessizliğe hitap etti. “Evladı Kerbalayık. Bi hatayık. Ayıptır zulümdür, cinayettir” diyor. Sayısı bugün daha bilinmeyen binlerce insan katlediliyor. Yuvalar yıkılıyor.”
Başbakan, devlet belgelerinden naklen 13 bin 863 kişinin öldüğünü, 11 bin 683 kişinin sürüldüğünü açıklıyor.

Hadi bakalım

“Devletin özür dilemesi gerekiyorsa dilerim, diliyorum” diyor ve Kılıçdaroğlu’na “Hadi bakalım” diye sesleniyor.
Başbakan’ın verdiği kıyım belgelerinin altında İnönü’nün, Bayar’ın, Şükrü Kaya’nın, Kılıç Ali’nin imzaları var. Dönem CHP’nin tek parti iktidarı dönemi.
Ve Kılıçdaroğlu hasbelkader CHP’nin genel başkanı olmuş.
Ve Kılıçdaroğlu Dersimli, Dersim kıyımında 40 kadar akrabası katledilmiş.
Doğrusu şimdi, genel başkanlığını tehlikeye atar kaygısıyla etrafa boş gözlerle bakması ve olayın kendisini hiç ilgilendirmiyor rollerine soyunması komik kaçıyor.
Oysa geçmişte Dersim için epeyce çaba sarf etmiş.
Dersim’le ilgili kimde bilgi varsa onları derleyip toparlamaya uğraşmış, elde ettiği bilgileri, yazmak üzere birilerine vermiş.
Tabii ki CHP özel bir parti. Hem Dersim günahını işlemiş hem de Dersimliler’in “Stockholm sendromu”na uğramışçasına, bünyesinde toplandığı, hatta kendi çocuklarını genel başkanlığa getirdikleri bir parti.
Şimdi o ne yapacak?
İlk tepkiyi Grup Başkanvekili Hamzaçebi verdi ve Başbakan’ı Cumhuriyet’e savaş açmakla suçladı. “Bu gidişle sıra İstiklal Mahkemeleri’ne gelecek” dedi. Dersim’i isyan olarak niteledi ve yapılanlara sahip çıktı. Tıpkı Onur Öymen gibi. Kılıçdaroğlu ise susuyor, susuyor. Bakalım Dersim susacak mı?

Ahmet Taşgetiren’in köşe yazısı

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Kırıldı umudu serçe kuşların
Yüzüne dağılmış sırma saçların
Böyle acımı olur günü baharın
Yüzüme dayandı dizlerim bugün

seni-her-nefeste-ozledim-bugun.html

gökte parlayan ay kalpte
incinen söz çölde
ışıldayan su sana benzer

hoyrat bir aşk içinde
yandım çok zaman
söyle koca bir hayat nasıl gecer
senle gecen her ömür sana benzer

şimdi söyle bu hayat nasıl gecer
sensiz geçen her ömür küle benzer

Click here to view the embedded video.

Seni kaybediyorum.
Gözümün önünden yok oluyorsun.
Sanki buz tutmuş göz pınarlarım.
Ağlayamıyorum bile ardından.
Göz bebeğimden,içime akıyorsun
Öylece bakakalıyorum ardından.

Seni kaybediyorum.
Elimin altından kayıp gidiyorsun.
Sanki karabasanlar oturmuş boğazıma.
Gitme diyemiyorum.
Sen de susuyorsun.
Sessini bile mahrum ediyorsun kulaklarımdan.
Anladım,bir iz bile bırakmak istemiyorsun.
Ben de öylece bakakalıyorum ardından.

hayat

Giyimveyaşamtarzıiledikkatleri çeken, motosikletiyle yaptığı hareketler nedeniyle “Tek teker imam” lakabıyla tanınan imam Tarık Balkı’nın ünü ülke sınırlarını aştı.

Fransa’nın Canal + televizyonu ekibi, Balkı’nın görev yaptığı Muğla’nın Bodrum İlçesi’ne gelerek,gençimamla röportaj yaptı. Üçgünsüren çekimlerde imam Trık Balkı, yaptığı gösteri ve yaşamıyla Fransız televizyoncuları şaşırttı.

Muğla’nın Dalaman İlçesi Kapıkargın Köyü’nde görev yaptığı sırada, motosikletleri veyaşamtarzı nedeniyle köylülerle arası açılan ve baskılara maruz kaldığını söyleyerek istifa eden imam Balkı, geçen ağustos ayında Bodrum’un Yalıkavak Beldesi Gökçebel mahallesi Yemiş Camisi’nde göreve başladı. Kullandığı, 40 binliradeğerindeki sonmodel, 1000 cc.’lik, 130 beygir gücündeki Kawasakimarkamotosikletiile200 kilometre hızla giderken yaptığıinanılmazgösterilerle görenleri şaşkına çeviren ’Tek teker imam’ Tarık Balkı, kısa sürede Bodrumluların sevgisini kazandı.

İmam Tarık Balkı’nın ünü yurtdışına taştı ve Fransa’nın ’Canal +’ (Canal Plus) televizyon ekibi de ’Yeni Kaşifler ve Yaşamları’ belgeselinde, imam Tarık Balkı’nın hayatına yer vermekiçinBodrum’a geldi. Rehber Anna Anlaver, Fransızlarınünlüsunucusu ve yapımcısı Celine Hue, kameraman Jean Marc Sanchez’in de aralarında bulunduğu ekip, Balkı’nın görev yaptığı Yemiş Camii’nde, yaşadığı evde ve ailesiileröportajlar yaptı,gençimamı berberde tıraş olurken ve motosikletinde gösteri yaparken görüntüledi.

BERBER MASAJINA HAYRAN KALDI
Bodrum çarşı merkezindeki ÖzgünErkek Kuaförü’nde berber Özer Sarı’nın imam Tarık Balkı’yı sakal tıraşı yapmasını görüntüleyen Fransız ekibinkadın yönetmeni Celine Hue, berber koltuğuna oturarak masaj istedi.

Celine Hue, yaklaşık 10dakikasüren masajın ardındaninanılmazşekilde rahatladığını belirterek, “İlk kez bir Türk berberinde koltuğa oturup masaj yaptırıyorum. Gerçekten bu masaj 16 günlük yorgunluğu üzerimden atmamı sağladı” dedi.

TEK TEKER GÖSTERİSİNİ YAPTI FRANSIZLARI ŞOKE ETTİ
İmam Tarık Balkı, Bodrum- Milas karayolunda 200 kilometrehızile giderken motosikletiyle yaptığı tek teker hareketiyle Fransız ekibini şaşkına çevirdi. Ön tekerleğini kaldırıp, tek teker üstünde yaklaşık 300metre kadar giden Balkı, motosiklet kullanımındaki ustalığını ve rahatlığını gösterdi.

TÜRKLÜĞÜN VE MÜSLÜMANLARIN AYDINLIK YÜZÜ
Tarık Balkı, bir din görevlisi olarak yaptıklarının insanlaraçok farklı geldiğini söyledi. Aslında farklı bir şey yapmadığını, sadece imamlar arasında bu türyaşam tarzını seçen ilkkişi olmasından dolayı dikkat çektiğini anlatan balkı, şunları söyledi:

“Güzel bir şey yaptığımı ve birçok insana örnek olduğumu düşünüyorum. Bu tür çekim tekliflerini kabul etmekteki amacım Avrupa’da Türklerin ve Müslümanların zaman zaman ortaya çıkan korkutan yüz imajını yok etmek. Gerçek olmayan durumları Avrupalı insanın görmesini sağlamak. İnşallah bu yayınlarla Türklüğün ve Müslümanlığın gerçek ve aydınlık yüzünü Avrupalılaradahaiyi anlatabilirim. Bana zaman zamanmodernimam diyorlar.Modernkelimesini kabul etmiyorum. Bir din görevlisi olarak kimseye zararım dokunmadan diğer insanlargibi, motosiklet ve doğa tutkumu yaşamak istiyorum. Hepsi bu.”

TÜM DİNLERE ÖRNEK BİR ADAM
Yönetmen Celine Hue de hazırladıkları belgeselin amacının ülkelerinde ön plana çıkan özel kişiler aracılığıyla o ülkenin sosyal ve kültürel yönlerini tanıtmak olduğunu söyledi. 52 dakikalık bölüm için Türkiye’de dört kişiyle görüştüklerini, bunlardan birinin de imam Tarık Balkı olduğunu belirten Hue, “Tarık Balkı’nın bütün zorluklara ve baskılara rağmen hayallerinden vazgeçmemesi ve mesleğini sürdürme çabası bizleri hayran bıraktı. Sadece Türkiye’de değil her topluma örnek olabilecek bir kişiliğe sahip olduğu için kendisiyle tanışmak istedik. Balkı, çağdaşlık ve gelenekler arasında durmayı başarabilen cesur ve genç bir adam. Tarık’ı mutlaka desteklemek gerekiyor, çünkü sadece İslam dinine değil tüm dinlere örnek bir adam. Türkiye’de Tarık gibi bir din görevlisi ile karşılaşmak, hele motor kullanışındaki ustalığını, cana yakınlığını görmek bizim için çok büyür bir sürpriz oldu” dedi.
Belgesel Fransa’da Ocak ayında yayınlanacak.

Sen, neden terk edildiğinin sebeplerini kendinde ararken, o çoktan seni unutturacak nedenler bulmuştur kendine. Bu kadar mı basit? Evet işte bu kadar basit. Sen ona ağlarken, o başkasını güldürmek için şu an ne soytarılıklar yapıyordur bir bilsen. Bu kadar mı acımasız ? Sorma ! Anlatsam daha fazlasını inan yüreğin kaldırmaz. İşte o kadar acımasız(lar).

Uğur GÖKBULUT

Sen – Ben, Ben – Sen (imkansız sanırım)

Ne kötüdür insanın aklı ile yüreği arasında çaresiz kalması….
Ne kötüdür an kadar yakın bi asır kadar uzak olması..
Ve bilir misin ne acıdır insanın bildiğini anlatamaması
BEN deyip susması
SEN deyip ağlamaklı kalmasıı..!!!

Click here to view the embedded video.

Sessizce akıyordu gözyaşları
Ne kadar içliydi, belli ki fevkalade dertliydi, elbette bir o kadarda kederli
İçim gidiyordu birşeyler yapmak adına
Ne kadar belli etmeden uğraşsamda çekiniyordum, bir tedirginlik yaşatmak namına

Hayli vakit geçmişti
Belki hissiyatı sakinleşip, yeniden eski haline gelmiştir diye içimden temenni ettim
Fakat eski halini ve gözyaşları döktüren derdini hiç bilmiyordum
Eski ahvalinin durumunun yenilik adına neler bahşettiğini hiç kestiremiyordum

Sadece sinemde derin bir üzüntü yaşıyordum
Bin bir hali devran ederek, zafiyetlerin açtığı yaraları yeniden hesaplaşıyordum
İnsan kalbinin kırlmasının, ne kadar korkunç bir ıstırap yaşattığını görüyordum
Peki, niye bu kadar hoyratlık ve anmazlık diye çaresizce hayıflanıyordum

Henüz çok gençti kalbimi titreten genç kız
Kimbilir hangi elemin kadrinde nefesleniyor ve melalinde biçarelik yaşıyordu
Çok sakin ve sessiz tepelerde hıçkırarak ağlıyordu, arkasına bakmadan yol alıyordu
Kiminle hesaplaşıyor, hangi sebepleri sorguluyordu, uzun soluklu boşluğa bakıyordu

Kızlarım aklıma geldi ve düşündüm bir an
Ne kadar hissiyatlarını hakkıyla anlamıştık ve bigane kalmamıştık an be an
Bin hüzünle gözlerim yaşardı, yüreğim daraldı, nefesim şaşkınlık yaşattı
Geçim derdi adına, meşgaleler çıkıyordu karşıma, bir çaremiydi ama yüreğim sızladı

Dert bir değil, lakin çareler de çok yakın olan hal bu değil
Henüz vakit varken fırsat kaçmamışken, ne yapabilirdim nasıl halini teskin ederdim
İşte o an neler geçti aklımdan, güven bu kadar kalplerden uzakken dedim ve çekildim
Hiç seslenmeden kalkıp gitmek istedim, vicdanımı dinledim, birden sendelendim

Ne olmuştu, niye bu kadar itimat kıtlığı her tarafı kuşatmıltı
İnsanlar, ne kadar bir kulda olsalar, her neye inanırsa inansınlar, hak adına ne var
Muhakeme namına kalbin temiz sayfalarında alınmıyor ülfetli karar
Heves adına, çıkar namına, bahaneler çıkıyor sürekli karşıma, aşk, hak olmayınca

Bir an suyu andım, içimin yandığının farkına vararak
Kör kuyuları andım ve mahzun yüreklerin bahtıyla hayli zaman hicranla yol aldım
Vurgun yemiş gül yaprağının hüznünü içim acıyarak yudumladım ve kızcaza baktım
Sessizce sinemin burukluğu atamadım, dayanamadım bende onunla birlikte ağladım

Mustafa CİLASUN

Kopkoyu bir sis içinde bir akşam
Hatırına düşeceğim belki
Bir an ıslayacak yağmur yüzünü
Birden o tatlı demleri hatırlayacaksın
Sonra sıcak yatağında uzun uzun
Ağlayacaksın Ağlayacak.!

Boğazında bir şeyler düğümlenecek
Ah yanımda olsaydı diyeceksin
Tüm yıldızlar gülecek haline Ay’da göz kırpacak
İliklerine işleyecek bensizlik
Kahrolacaksın…!

Bir sigara tüttüreceksin ihtimal
Ufku seyredeceksin saatlerce
Bir rüzgar kopçalayacak yüzünü
Sonra hayalim gelecek karşına
Bir şiirimi mırıldanacaksın
Hıçkıracaksın..!

Gönlünden atamadığın gibi kafandan’da
Silemeyeceksin beni, düşlerine gireceğim her gece
İnce bir hüzün bürüyecek yüzünü
Ve çırılçıplak gerçekleri o zaman
Anlayacaksın..!

Sonra bir şeyler yazmak isteyeceksin
Kafan gibi kaleminde işlemeyecek
Unutmak isteyeceksin herşeyi
Ama unutamayacaksın hiç bir şeyi
Kıvranacaksın.!

Click here to view the embedded video.